Σάββατο, 6 Μαρτίου 2010

Συμπεριφορά και ηλικία

Συμπεριφορά και ηλικία
Στο σύγχρονο περιβάλλον των επιχειρήσεων καλούμαστε να «επικοινωνήσουμε» με ανθρώπους όλων των ηλικιών. Το κλειδί επιτυχίας είναι να προσπαθήσουμε να σκεφθούμε όπως ο «ηλικιακά διαφορετικός» άνθρωπος απέναντί μας.


Κώστας Στάμκος, Διευθυντής Business Seminars


Σίγουρα όλοι στην καθημερινότητά μας έχουμε προσέξει ότι ένας έφηβος συμπεριφέρεται διαφορετικά από έναν σαραντάρη ή ένας τριαντάρης αλλιώτικα από έναν πενηντάρη. Ανάλογα με τα στάδια της ηλικίας μας τείνουμε να εμφανίζουμε διαφορετικές συμπεριφορές. Ο λόγος για τον οποίο συμβαίνει αυτό είναι ότι σε κάθε στάδιο της ζωής μας μας συμβαίνουν διαφορετικά γεγονότα, με αποτέλεσμα να αλλάζουν οι προτεραιότητές μας. Στο σύγχρονο περιβάλλον των επιχειρήσεων (αλλά και στην προσωπική μας ζωή) καλούμαστε να «επικοινωνήσουμε» με ανθρώπους όλων των ηλικιών (πελάτες, προμηθευτές, συνεργάτες, προϊσταμένους ή υφισταμένους, αλλά και γονείς, παιδιά, φίλους ή συντρόφους). Το κλειδί επιτυχίας είναι να προσπαθήσουμε να σκεφθούμε όπως ο «ηλικιακά διαφορετικός» άνθρωπος απέναντί μας. Τα στάδια του «κύκλου ζωής» μας είναι: τα τελευταία χρόνια της εφηβείας (καθώς μέχρι τότε διαμορφώνεται η προσωπικότητά μας), η δεκαετία των 20, η δεκαετία των 30, η δεκαετία των 40, η δεκαετία των 50 και, τέλος, από εκεί και μετά... Ας γνωρίσουμε για το κάθε στάδιο τα γεγονότα που επηρεάζουν τη συμπεριφορά και τις τάσεις που συνήθως αναπτύσσονται:


 Τα τελευταία χρόνια της εφηβείας: Οι έφηβοι αποκτούν ολοένα και μεγαλύτερη αυτονομία (τους επιτρέπεται να βγουν έξω πιο αργά, χωρίς επιτήρηση, μακρύτερα από τη «γειτονιά» τους), αναλαμβάνουν νέους ρόλους, ξεκινούν σπουδές ή μια πρώτη εργασία (που τους εξασφαλίζει μια σχετική και πολυπόθητη αυτονομία) και παίρνουν τις πρώτες αποφάσεις για το μέλλον. Τα τρία κορυφαία (για τη συγκεκριμένη ηλικία) ζητήματα για τα οποία καλούνται να αποφασίσουν είναι οι σπουδές, η μετέπειτα «καριέρα» και ο... έρωτας. Ταυτόχρονα, οι έφηβοι ψάχνουν την ταυτότητά τους (αλλάζοντας συνεχώς στυλ ντυσίματος, «είδωλα» ή συμπεριφορές), εξετάζουν τα όριά τους (όπως, π.χ., το πόσο αλκοόλ μπορούν να αντέξουν), ενώ κάθε στιγμή αμφισβητούν το «κατεστημένο».


 Στη δεκαετία των 20: Αρκετοί νέοι μπαίνουν σε πανεπιστήμια / σχολές (όπου αν η σχολή βρίσκεται μακριά από την οικογενειακή εστία προσφέρει τη μέγιστη αυτονομία πλέον, με ό,τι αυτό συνεπάγεται...). Συνήθως η είσοδος στη σχολή γίνεται χωρίς τον κατάλληλο πρότερο επαγγελματικό προσανατολισμό, με αποτέλεσμα το προσδοκώμενο εκπαιδευτικό αντικείμενο να διαφέρει από το πραγματικό. Για τους νεαρούς άντρες ένα μεγάλο σοκ/σχολείο αποτελεί ο στρατός, καθώς πρέπει να παραμερίσουν την ατομικότητά τους και να προσαρμοστούν στη λογική της «μάζας». Σε αυτή τη δεκαετία ξεκινούμε την πρώτη μας δουλειά και προσαρμοζόμαστε στο εργασιακό καθεστώς. Η προσαρμογή δεν είναι καθόλου εύκολη, καθώς βλέπουμε ότι οι αρμοδιότητες και οι αποδοχές μας δεν ανταποκρίνονται στις σπουδές ή τις προσδοκίες μας. Κάποιοι από μας παντρεύονται, βάζοντας στην άκρη ένα μεγάλο μέρος του ελεύθερου χρόνου και της προσωπικής ζωής. Ξεκινούμε να κάνουμε πλέον «ό,τι πρέπει» και «χτίζουμε το αύριο» (ενώ στην προηγούμενη δεκαετία απεχθανόμασταν αυτές τις φράσεις) βλέποντας, όμως, ότι η πραγματικότητα διαφέρει από τα όνειρά μας και αυτό από μόνο του είναι στενόχωρο...


 Στη δεκαετία των 30: Αν η πρώτη μας δουλειά δεν κάλυψε τα όνειρα και τις φιλοδοξίες μας συνήθως αλλάζουμε θέση, εταιρία ή ακόμη και κλάδο δραστηριότητας. Ζητάμε σημαντικές προαγωγές. Σε αυτό το σημείο (και ιδίως προς το τέλος της δεκαετίας) πολλοί θεωρούν ότι η καριέρα τους κορυφώθηκε, μειώνουν την προσπάθεια, δεν φέρνουν τα υψηλά πλέον προσδοκώμενα αποτελέσματα και χάνουν τη δουλειά τους -προσοχή λοιπόν! Οι αυξημένες εργασιακές απαιτήσεις μάς κάνουν και επιστρέφουμε στην εκπαίδευση, διευρύνοντας το γνωστικό μας αντικείμενο. Σε ό,τι αφορά την προσωπική μας ζωή, δίδουμε μεγάλη βαρύτητα στις οικογενειακές μας δραστηριότητες. Βάζουμε τάξη και σταθερότητα στη ζωή και θέτουμε μακροπρόθεσμους στόχους, π.χ. αγοράζοντας το δικό μας σπίτι (συνήθως τώρα ζητάμε το «κατεστημένο» που αποστρεφόμασταν στη δεκαετία της εφηβείας...). Στα τελευταία χρόνια της δεκαετίας ξεκινά και η ανησυχία για τη νεότητα που περνά.


 Στη δεκαετία των 40: Αν δεν είμαστε απόλυτα ικανοποιημένοι από την εργασία μας αλλάζουμε καριέρα για να εκπληρώσουμε τις φιλοδοξίες της ζωής μας που δεν καταφέραμε μέχρι τώρα. Αν εργαζόμασταν ως υπάλληλοι, αλλά πιστεύαμε ότι η συνεισφορά μας δεν αναγνωρίστηκε με τον τρόπο και στον βαθμό που θα θέλαμε, ίσως να ξεκινήσουμε «κάτι δικό μας» εκμεταλλευόμενοι την πείρα, τις γνωριμίες και τις γνώσεις που έχουμε αποκτήσει. Κάποιες κυρίες, των οποίων η πρώτη δουλειά ήταν στο σπίτι και αφορούσε την ανατροφή των παιδιών, επιστρέφουν στην εργασία. Τα μεγάλα προβλήματα που συνήθως αντιμετωπίζουν είναι ότι οι γνώσεις τους πλέον έχουν απαξιωθεί, απέχουν από τις εξελίξεις (π.χ. χρήση του Διαδικτύου) και δυσκολεύονται εξαιρετικά να βρουν εργασία. Δυστυχώς πολλές φορές δέχονται ό,τι τους προσφερθεί, γίνονται όμως άριστες εργαζόμενοι καθώς γνωρίζουν ότι πιθανόν δεν θα έχουν πολλές άλλες ευκαιρίες ακόμη. Σε αυτή τη δεκαετία τα παιδιά μας μεγαλώνουν αρκετά ώστε να μη μας χρειάζονται και πολλές φορές φεύγουν από το πατρικό σπίτι εντείνοντας τα αισθήματα μοναξιάς. Εμείς ανησυχούμε για τα πρώτα σημάδια της γήρανσης που έρχεται.


 Στη δεκαετία των 50: Είτε απολαμβάνουμε το μέγιστο επίπεδο κύρους στην καριέρα μας είτε αναγκαζόμαστε να αποδεχθούμε μικρότερους στόχους για τη ζωή. Εάν έχουμε κατακτήσει στον επαγγελματικό στίβο όσα επιθυμούσαμε, προφυλάσσουμε «με νύχια και δόντια» τα «κεκτημένα». Συνήθως δεν κάνουμε «παράτολμα» επαγγελματικά βήματα, ενώ δύσκολα δεχόμαστε τις αλλαγές και τις νέες ιδέες / προτάσεις από τους συνεργάτες μας. Εάν, όμως, οι επαγγελματικές μας φιλοδοξίες δεν έχουν εκπληρωθεί, πολλές φορές μας γεμίζουν αισθήματα αμφιβολίας και αυτολύπησης.


 Κατά τη συνταξιοδότηση και μετά: Μένουμε ανενεργοί. Συχνά, οι τέσσερις τοίχοι του σπιτιού μας μας φαίνονται υπερβολικά στενοί και έτσι αρχικά πραγματοποιούμε αρκετές επισκέψεις στην τελευταία μας δουλειά, «οσμιζόμενοι» το κλίμα που μας έλλειψε, οι οποίες και σιγά σιγά αραιώνουν. Ξεκινούμε και απολαμβάνουμε τα ταξίδια. Κάνουμε πολλές επισκέψεις σε συγγενείς και φίλους. Αντιμετωπίζουμε ολοένα και αυξανόμενα προβλήματα γήρανσης και υγείας. Απολαμβάνουμε τα εγγόνια μας και τα μικρά καθημερινά γεγονότα. Ανησυχούμε για το αν έχουμε αφήσει ή όχι το σημάδι μας στον κόσμο και επιθυμούμε να περάσουμε «αξιοπρεπή» γηρατειά, έχοντας ανάγκη φροντίδας αλλά παράλληλα φοβούμενοι την εξάρτηση.


Όπως σίγουρα φαντάζεστε, τα όσα διαβάσατε δεν μπορούν να συμπεριλάβουν όλους μας, ούτε ισχύουν για όλους. Στην πράξη, όμως, ανταποκρίνονται στις συμπεριφορές πολλών από εμάς. Προσαρμόστε, λοιπόν, τη συμπεριφορά σας αναλογιζόμενοι το τι απασχολεί τον «ηλικιακά διαφορετικό» άνθρωπο απέναντί σας και οι πιθανότητες επιτυχίας σε ό,τι κάνετε θα μεγιστοποιηθούν!




Για οποιαδήποτε απορία ή ανάγκη διευκρίνισης μη διστάσετε να επικοινωνήσετε με τον Κώστα Στάμκο στη διεύθυνση: k.stamkos@kariera.gr.






www.kariera.gr



Δεν υπάρχουν σχόλια:

Tα εξώφυλλα των εφημερίδων..

my song

Wonderful Life!

Favorite Songs...by Maiza...

VIP!!!

Google+ Followers